Meestal als ik mijn VITRINE stukje online zet is het donker. Het installeren gebeurt overdag en ik ga pas naar bed als alles online staat. Een soort van marathon-dag, vooral als ik de VITRINE overdag moet voorbereiden en schilderen.

‘s Avonds kwamen Urlie en haar vriend Jon met het werk en hebben we het kunnen installeren. Omdat de VITRINE vandaag al klaar is, heb ik besloten om dit stukje overdag te schrijven. Het voelt vreemd.

Ook dit jaar ben ik begin juli hier in Den Haag naar de tentoonstelling van het eindexamenwerk van de KABK leerlingen gegaan om te zien of er mogelijk werk was dat geschikt was voor de VITRINE. Ik was in tijdnood, want de tentoonstelling opende een dag voordat ik op vakantie ging. Ik wist dat ik niet alles kon zien en prioriteiten moest stellen.  Dit jaar besloot ik me te beperken tot het werk van de afdeling Grafisch Ontwerpen en wellicht Fotografie. Ik was vastbesloten een paar namen te selecteren en deze mensen zo mogelijk te ontmoeten. Het was opvallend hoe de afdelingen tegenwoordig in elkaar overlopen. Bij de afdeling Grafisch Ontwerpen leek het minder om typografie en ontwerpen te gaan. In plaats van affiches en boekjes waren er veel projecties en video’s. Het werk stond meer op zichzelf en was vaak autonoom. Nog meer aankomende beeldende kunstenaars?

De expositie van Urlie, die als grafisch ontwerper afstudeerde, was opvallend doordat de ruimte heel monumentaal was ingericht. Super clean. Licht zonder kil te zijn. Alles perfect afgewerkt. Een perfectie die ook in de foto’s terug te zien was. De expositie had de poëtische titel meegekregen: Als Alles Allest.

Urlie’s foto’s spreken me aan, het beeld is sterk van compositie en bij nadere beschouwing is er altijd iets te ontdekken.

Humor met een scheutje surrealisme. Over alles in deze serie foto’s is nagedacht. Niets is aan het toeval overgelaten.

Ik maakte kennis met Urli en besloot diezelfde avond om haar via een email uit te nodigen om een VITRINE met mij te maken. Tot mijn grote opluchting en vreugde was ze zeer enthousiast. Tijdens een tweede ontmoeting besloten we om twee foto’s voor de VITRINE te selecteren. Deze foto’s zijn van deuren, zeer toepasselijk omdat ze nu achter grote glazen schuifdeuren hangen, tegenover de winkeldeur van VINO VERO. De krukken van de deuren op de foto’s hangen op dezelfde hoogte als de handvatten van de VITRINE-deuren. Een voorbijganger zou kunnen denken dat alles van te voren is bedacht. In mijn werk is toeval één van de aspecten waar ik altijd op vertrouw.

Over mijn toevoeging heb ik dit keer veel te lang na kunnen denken. Ik had er de hele zomer voor en dat ben ik niet gewend. Eerst had ik het idee om de bodem van de VITRINE te betegelen met witte tegels. Later vond ik een doos met oude spullen, van iemand die 30 jaar geleden was vertrokken uit de Spanjaardshof. Altijd nieuwsgierig en op zoek, vond ik een multomapje met blaadjes en drie zwart-witte architectuurfoto’s in deze doos. Met multogaatjes en patina. Prachtig. Ik besloot de foto’s eruit te halen. Ik vond ze geschikt om te gebruiken bij het werk van Urlie. Toen kwam ik in de kast van mijn atelier het oude statief tegen van mijn vader tegen. Het moet van de jaren vijftig zijn. Mijn vader was een enthousiast fotograaf. Omdat we in het buitenland opgroeiden nam hij heel veel foto’s van ons, voor de familie in Nederland. Hij ontwikkelde en drukte zelf de zwart witte foto’s af. Toen ik jaren geleden het statief wilde gebruiken bleek het kapot, één van de pootjes mistte een voetje. Weggooien kon ik niet, dus verdween het weer in de kast. Deze zomer kwam ik het statief tegen en besloot het naar huis mee te nemen. Mijn technische zoon Emiel die alles kan repareren, zou er wellicht een oplossing voor hebben. Er is een product op de markt, dat Sugru heet. Men kan het kneden, het hecht overal aan en vervolgens hardt het uit. Ik kreeg het statief terug met 3 perfecte nieuwe voetjes. Toen ik het echter wilde gebruiken kwam ik erachter dat de kop niet kon kantelen, en dat een camera er alleen horizontaal opkon. Dus weer onbruikbaar. Intussen leek het door de witte bolvoetjes meer op een object dan een statief. Geïnspireerd heb ik de bovenkant er

vanaf gehaald en er een houten vorm ingezet. Die vorm had ik jaren geleden op een antiekmarkt in Frankrijk gekocht. De vorm is uit één stuk, langwerpig, met een bolletje op het einde. Misschien gebruikt om mee te weven? Het toeval wilde dat het precies in het statief pastte.