Jan de Weerd en ik hebben in dezelfde klas op de Academie gezeten. We hebben ook alletwee een atelier in hetzelfde gebouw, de Spanjaardshof. Ik geloof dat er in ons werk ook raakvlakken zijn. Ondanks een zeer degelijke klassieke scholing hebben we beide nooit enige behoefte gehad aan figuratie. Een aantal jaren geleden hadden we samen een tentoonstelling, waarin die raakvlakken duidelijk te zien waren. We zijn beiden ook verwoede verzamelaars. Zoals VITRINE te maken heeft met verzamelen, zo heeft verzamelen weer te maken met de installaties die Jan maakt.

Vandaag moest ik de VITRINE leegmaken en Jan ging daarna zijn installatie maken. Ik had al het één en ander gehoord over zijn plannen en had er het volste vertrouwen in. Hij vertelde mij, dat hij wel heel veel moeite had met idee dat ik aan zijn installatie iets zou gaan toevoegen. Het vertrouwen is dus kennelijk niet wederzijds. Nu heb ik met hem afgesproken dat als hij niet met mijn toevoeging kan “leven” ik wel bereid ben deze weg te halen. Misschien niet erg principieel van mij, want hij had bij het lezen over de VITRINE kunnen weten dat dit erbij hoort. Maar hij wilde er waarschijnlijk even niet aan denken. Toen Jan de locatie zag waar hij de installatie voor moest bedenken, vond hij de etalage naast de VITRINE heel rommelig. Er hing een vierkante reproductie van een kunstwerk uit 1962 van Jan Schoonhoven, een held van hem. Naast veel posters van allerlei culturele activiteiten hing er ook een poster ter promotie van het Gemeente Museum met een afbeelding van de Victory Boogie Woogie van Mondriaan. Dit alles heeft hem bewogen om ook een vierkante installatie te maken als reactie hierop.

Jan heeft als installatie vier vijftiger-jaren Tomado rekjes opgehangen. Vervolgens heeft hij die helemaal volgezet met keramiek. Alle keramiek is rechthoekig van vorm en meestal zijn de kleuren primair. Toen ik vroeg of de installatie een titel had zei Jan dat het een ode aan de Victorie Boogie Woogie was van Mondriaan, maar in dezelfde zin zei hij dat hij er maar liever geen titel aan wilde geven. “Titels zijn gelijk zo pretentieus”

Als iemand klaar is met de inrichting van de VITRINE, weet ik meestal meteen wat ik erbij zal doen, maar nu begon ik te twijfelen. Met twee volle tassen spullen ben ik richting Weimarstraat gegaan, hopend dat ik het juiste atribuut zou vinden. In de tas zaten vier vazen, een mooie oude Amerikaanse  groene thermosfles en een boekje.

Een boekje werd mijn keuze. De kaft is prachtig van kleur en vormgeving, met de titel Verve. Verve was een Haagse kunstenaarsgroep uit de vijftiger jaren. Eén van onze leraren op de Academie, Henk Munnik, was vroeger lid van deze groep.  De groep zette zich een beetje af tegen de abstracte kunst, de leden werkten over het algemeen figuratief.

Omdat alle reproducties in het boek in zwart-wit zijn afgedrukt en weinig contrast hebben, doen ze de kunst geen recht. De foto’s van de kunstenaars in de tuin, die hiernaast te zien zijn vind ik daarentegen prachtig. Ze zijn gemaakt door de fotografe Emmy Andriesse, zij was getrouwd met de ontwerper van de kaft en omdat ze in Den Haag op de Koninklijke Academie heeft gestudeerd kende ze waarschijnlijk al die Haagse kunstenaars persoonlijk.

Nu begrijp ik ook waarom de schrijver van het boekje een Amsterdamse ontwerper heeft gekozen voor de omslag.